26 LUTEGO – DO KŁÓBKI

Napisany dnia: Marzec 3, 2019

26 LUTEGO – DO KŁÓBKI

Po porannej eucharystii oraz wspólnym śniadaniu wyruszyliśmy w drogę – łącząc ,,siły” dwóch naszych wspólnot – z domu prowincjalnego oraz z sanktuarium męczeństwa bł. ks. Jerzego do Kłóbki. Była to dla nas okazja, aby zwiedzić piękny park etnograficzny, dworek Orpiszewskich, oraz kościół parafialny, w którym spędziliśmy dłuższą chwilę na modlitwie i rozmyślaniu.

Ze względu na swoje położenie wśród pagórków, lasów i jezior Kłóbka nazywana jest „Perłą Kujaw”. W tym urokliwym krajobrazie ulokowany jest park etnograficzny z kilkunastoma obiektami architektury wiejskiej, z których najstarsze pochodzą z XVIII wieku.

Na obszarze ok. 13 ha, wśród pięknej przyrody, w otoczeniu lasów, postawionych zostało 17 obiektów z końca XVIII, z XIX i początku XX wieku, w większości przeniesionych z różnych wsi Kujaw i ziemi dobrzyńskiej. Docelowo na terenie muzeum znajdzie się 40 budynków reprezentujących typowe dla naszego regionu przykłady tradycyjnej architektury wiejskiej, zarówno drewnianej jak i murowanej z gliny czy cegły.

W Kujawsko-Dobrzyńskim Parku Etnograficznym odtwarzane są przede wszystkim różnorodne zagrody, w których toczyło się niegdyś życie rodziny chłopskiej i które były ośrodkami zajęć gospodarskich. Są to chałupy, stodoły, budynki inwentarskie: chlewiki, obórki, stajnie, spichlerze – 10 obiektów zgrupowanych w 3 zespoły – dwa pochodzą z Kujaw (wnętrza urządzone na pocz. XX wieku i okres międzywojenny), jeden z ziemi dobrzyńskiej (wnętrze XIX/XX wiek). Na terenie skansenu odtworzone zostały stare zakłady rzemieślnicze: kuźnia (lata 20. XX wieku), garncarnia urządzona na lata 20. XX w. Przeniesiono obiekty przemysłu wiejskiego – wiatrak „koźlak”, i użyteczności publicznej: remiza, karczma, a także budynek szkoły, w którym mieści się sala lekcyjna, kancelaria i mieszkanie nauczycielki. Starano się, aby ekspozycje wnętrz były zróżnicowane chronologicznie, majątkowo, społecznie.

Uzupełnieniem krajobrazu odtwarzanej wsi są różnego rodzaju płotki i ogrodzenia, studnie, słomiane ule czy piwniczki-ziemianki, a także nieodłącznie związane z pejzażem wsi kapliczki przydrożne: drewniana słupowa z rzeźbą św. Antoniego i murowana w kształcie neogotyckiej wieżyczki kościelnej z figurką Matki Boskiej Skępskiej.

Dwór w Kłóbce był siedzibą zasłużonego dla historii Polski rodu Orpiszewskich. Członkowie tego rodu byli uczestnikami wszystkich polskich powstań narodowych. Parterowa część budowli została wzniesiona po 1845 r. W latach 1882-1884 do dworu dobudowano piętrowe skrzydło pałacowe, w którym mieszkała Maria Wodzińska Orpiszewska, młodzieńcza miłość Fryderyka Chopina. Słynny kompozytor oświadczył się Marii w 1836 r., do zawarcia małżeństwa jednak nie doszło. Maria Wodzińska mieszkała we dworze w Kłóbce do swojej śmierci w 1896 r. Została pochowana na miejscowym cmentarzu.

Ekspozycja wnętrz dworu w Kłóbce dzieli się na trzy części. W starszej, parterowej części budowli odtworzono atmosferę dworu jako siedziby ziemiańskiej, domu wielopokoleniowej rodziny Orpiszewskich – intelektualistów i patriotów. Funkcje i wyposażenie poszczególnych pomieszczeń odtworzono zgodnie z przekazami historycznymi. Do dworu wróciły zgromadzone w muzeum zabytkowe obrazy, meble i inne wyposażenie pochodzące z kujawskich siedzib ziemiańskich, w tym także z Kłóbki. W drugiej części ekspozycji, mieszczącej się w piętrowym skrzydle pałacowym, zorganizowano wystawę twórczości malarskiej mieszkanki dworu, Marii z Wodzińskich Orpiszewskiej, narzeczonej Fryderyka Chopina. Trzecia część ekspozycji mieści się w zabytkowych, piwnicach pałacowych, gdzie odtworzono m.in. kuchnię dworską, spiżarnie i pralnię.